Een directeur van een grote publieke organisatie die we onlangs spraken was er duidelijk over. Hij wilde dat mensen in zijn organisatie beter en opener met elkaar gingen samenwerken.

Verwachtingen uitspreken. Goede afspraken maken. Terugkomen op wat niet lukt. Elkaar makkelijker aanspreken en in alle openheid bespreken wat beter kan en goed gaat. Niet alleen op formele momenten, maar gewoon de hele dag door.

De vraag was of wij met zijn teams aan de slag konden.
Ja, graag.

In ons gesprek kwam ook de rol van de leiders ter sprake. Wat vraagt zo’n beweging van jou en je managementteam? Hoe spreken jullie elkaar aan? Wat laten jullie soms lopen? Hoe geven jullie waardering? En wat gebeurt er als iemand jou aanspreekt?

Dat hoefde wat hem betreft geen onderdeel te zijn. De verandering die hij voor ogen had, zat bij de teams.

Daar keken we dus anders naar. Bij verandering gaat het volgens mij vaak over twee keer ja.

De eerste: ja, dit is waar we naartoe willen.
De tweede: ja, ik ben ook bereid te kijken naar wat die verandering van míj vraagt.

Juist die tweede ja maakt dat er echt iets verandert. Dat is de ja van iedereen in de organisatie. Van medewerkers en leiders.

Die twee ja’s golden net zo goed voor ons. Ja, dit was een beweging waar we graag aan wilden bijdragen. Maar dan moesten we ook kunnen beginnen bij wat die beweging van hem en zijn managementteam vroeg.

Daar kwamen onze twee ja’s niet bij elkaar. Het was een goed gesprek, maar het werd geen opdracht.

Juist omdat die tweede ja minstens zoveel aandacht verdient als de eerste.

Simone Olthof