De afgelopen weken dronk ik regelmatig koffie met mensen uit het Eye for Attention-netwerk. Gewoon even bijpraten, zonder dat er een project of agenda tussen ons in zat. Ik vind dat belangrijk. Niet alleen contact hebben als we samen iets te doen hebben, maar ook daarbuiten met elkaar verbonden blijven.

Bijzonder hoe je dan ineens midden in een heel ander gesprek kunt zitten.

Over ouder wordende ouders. Kinderen die uitvliegen. Dierbaren die ziek zijn of er niet meer zijn. Over het besef dat sommige dingen nooit meer worden zoals ze waren en dat je daar zelf ook niet helemaal dezelfde in blijft.

Het waren geen lange ontmoetingen, maar de diepgang ging vanzelf.

Een stilte die net wat langer duurde. Een vraag uit oprechte nieuwsgierigheid die zichtbaar iets raakte. Geen haast om ergens te komen. Het voelt dan als een soort bubbel. Alsof al het andere om me heen naar de achtergrond verdwijnt als je allebei met volle aandacht voor elkaar in een gesprek zit.

Het zijn van die gesprekken die me bijblijven. Omdat er iets verschuift als er echt iets wordt gedeeld. Er ontstaat voelbaar meer verbinding en vertrouwen. Ik ga dan steevast met een dikke glimlach of een warm gevoel verder de dag in.

Ik herken dat gevoel ook in mijn werk. Op de momenten dat een gesprek of sessie bijna moeiteloos gaat en me opvallend weinig energie kost. Juist dan ben ik er echt.

Ik zie het ook gebeuren tussen mensen in teams. Als iemand echt luistert. Nieuwsgierig is. Even niet bezig is met het eigen antwoord of waar het gesprek naartoe moet. Je voelt bijna dat er iets verandert tussen mensen. Meer openheid, verbinding en vertrouwen.

Je onverdeelde aandacht is misschien wel een van de meest kostbare dingen die je iemand kunt geven.

Simone Olthof