In een coachgesprek vertelde iemand me enthousiast over alle stappen die hij aan het zetten was.
Voorbeeld na voorbeeld rolde uit zijn mond over wat hij anders aan het doen was in zijn eigen gedrag. Hij was blij met wat hij voor elkaar kreeg en vertelde er vol energie over. Zichzelf bijna verbazend over hoeveel er eigenlijk al veranderd was als hij het zo op een rijtje zette.

Ondertussen kreeg ik tijdens het luisteren een gejaagd gevoel rond mijn hart en keel. We zaten niet eens samen in een ruimte. Het was een digitale sessie. Maar dat gevoel bleef. Mijn hoofd ging alle kanten op. Slecht geslapen. Mijn vader weer ernstig ziek. Misschien is dit gewoon van mij…

Zal ik dit nou wel of niet benoemen? Ik deed het toch. Voorzichtig. Niet als conclusie, maar gewoon door te vertellen wat ik bij mezelf opmerkte.

Hij werd stil.
Ik vroeg hem om zelf ook eens even te voelen. Niet na te denken over hoe het ging, maar gewoon: wat merk je eigenlijk op in je lijf als je hierover vertelt? Hij zakte achterover in zijn stoel.

“Ja. Ik bén ook heel tevreden en enthousiast. Maar ik voel me tegelijkertijd ontzettend gestrest en onzeker over dit alles. Dat voel ik hier zo op mijn borst.”

En daar zaten we ineens in een heel ander gesprek. Over dat hij dat gevoel wel vaker heeft, maar er eigenlijk weinig aandacht aan geeft. Over wat het hem vertelt en wat hij daarmee zou kunnen doen.

Zijn enthousiasme was niet ineens weg en de mooie stappen ook niet. Zijn lijf vertelde óók een verhaal. Niet in plaats van alles wat hij daarvoor had verteld, maar ernaast. Er was blijkbaar meer om aandacht aan te geven dan wat er in eerste instantie in woorden op tafel kwam.

Je hoofd vertelt je veel. Je lijf ook. Aandacht voor allebei kan zomaar iets toevoegen aan het verhaal.

Simone Olthof