“Maar we hébben hier al zoveel aandacht aan besteed.”

Ik snapte de reactie van de directeur van een middelgrote organisatie heel goed. Er was veel veranderd en gebeurd de afgelopen jaren. Daar was al veel over gesproken en de behoefte om nu vooral vooruit te gaan was groot. Ook omdat ze zelf zo resultaat- en voorwaartsgericht is.

Tegelijkertijd kwamen er duidelijke signalen uit de organisatie. Grapjes met een serieuze ondertoon. Ja zeggen in het overleg en het vervolgens toch niet doen. Gesprekken die vooral in de wandelgangen werden gevoerd.
Het was duidelijk dat een deel van de mensen zich nog steeds niet gezien en gehoord voelde.

Hoeveel aandacht is dan genoeg? Wanneer blijf je inderdaad hangen in ‘vroeger was alles beter’? En wanneer wil je misschien zó graag vooruit dat je iets niet meer ziet?

We besloten niet om alles nog een keer over te doen. Wel om aandacht te geven aan wat blijkbaar nog niet voldoende gezien was. We bereidden een volgend communicatiemoment voor. Geen slides, maar een persoonlijk verhaal.

Ik stelde vragen en vroeg door. Wat maakte vooruitgaan zo belangrijk voor haar? Wat vond ze moeilijk in wat ze nu in de organisatie zag gebeuren? Waarom raakte haar dat zo? Wat had ze misschien te makkelijk weggewuifd of niet gezien, als ze heel eerlijk was naar zichzelf?

Ze sprak erover tijdens een digitale meeting met de hele organisatie. Niet per se de plek waar je makkelijk verbinding maakt. Toch gebeurde het. Ze vertelde haar verhaal.

Over haar natuurlijke reflex om vooruit te kijken. Over hoe ze was opgegroeid met ‘hup, niet zeuren en door’. Dat terugkijken voor haar daardoor al snel kan voelen als negatief. Maar ook dat ze zich realiseerde dat dit iets anders was. Dat mensen niet aan het zeuren waren, maar dat er blijkbaar nog iets zat wat zij onvoldoende had gezien. Ze vertelde dat ze soms te druk was geweest om echt het gesprek aan te gaan. Dat ze signalen niet had gezien. Dat sommige momenten achteraf misschien anders hadden gekund.

Je zag dat het haar raakte. Er verschenen vliegende hartjes en duimpjes in beeld. Daarna ontstond er vooral ruimte. Wat gebeurd was konden ze niet veranderen. Maar vooruitgaan werd makkelijker doordat het verleden niet werd ontkend.

Soms helpt aandacht je om alsnog te zien wat je eerder niet zag. Juist die erkenning kan ruimte maken om verder te gaan.

Simone Olthof